... الحزن اصله مننا

.. الحزن جوه قلوبنا مرسوم ع الامل

.. عايش بيتحدى الحياة

.. والدمع جوه عيونا بيسيل م الالم

.. تنزل تحفر جوه الخد تضاريس الوجع

.. وقبلنا بمعدلة فرضتها الحياة

. حنعيش هنا يبقى حنشرب كلنا من ذات الكاس

.. اليوم يجى بسكرته

.. وف اخرته وجع البعاد يقطع فى قلوبنا طعم الحياة

.. وش وراسيين

.. وف يوم بتتبسم والباقى تبكى م الوجع

. عاللى انتهى وسط الزمن

.. الحزن حته مننا

.. مكتوب لنا

.. لما بنبعد يندهلنا

.. مهو مننا عايش بقاله زمن

.. اهه قبنا تعب من الاحزان اللى بترجع لنا

.. الفرح غدار بنا

... يسرق منا وقتنا وننسى معاه عمرنا

.. وف لحظه يهرب مننا

ويسيب لنا نسمة وداع .. والحزن هو اللى رجع

والقــلــب شــاب

.. نهرب ندور على الاحلام

.. والعقل والقلب بيتوهوا عننا

.. نرسم خيوط ارفع من خط العنكبوت

.. ونسيب فى جنينة الامانى الورد اللى اتزرع

على دمنا

.. تكبر وردنا والعطر انتشر

.. ريحة تفوح وتسكر كل قلب من البشر

.. ننسى همومنا والدمع الحزين

.. نحلم ببكره يمسح الالم والخوف والانين

ونسيب الحزن ويا الجرح

.. يمكن يلتئم .. لما نداوى بالقدر

.. من صغرنا عرفين قلوبنا وصنعها

.. مغزولة بخيوط من دهب

.. خيط من الاحلام وخيط بيتلف وياه من امل

.. القلب بيبقى بيبرق من حب الحياه ومن ضى الدهب

.. ويشوف القلب الدنيا لما بتجرحه

.. ولما بتقدر تفرحه تختار يكون الجرح م الاحباب

..واتقطعت احبال قلوبنا اللى نسجها الخيال

.. كل الامال اتغيرت واتبدلت

.. ممكن كمان اتحيرت

.. بقى دى حياته اللى اتنسج ليها وبالدهب

.. الحزن والاحلام والفرح والسعادة

..صورة ومتعادة بس اللى يقدر ع الالم

..تقدر تعايش الالم

..ممكن تفوت وممكن تموت

..بس اللى يقدر يفوت

.. حيلاقى فى الايام سعاة بس اوعى تنسى

حتبقى عادة

..الحزن اصله مننا

..مكتوب لنا

.. ولما بنبعد عنه يندهلنا